La poesia che segue è stata scritta da Peppino Mazziotti autore di tante poesie in dialetto di Volturino.
La prima che vi proponiamo è
CEPOLL’E LLAMBASCIUNE
Ze ne sò jjute nfume l’anna mèje,
ze ne sò jjute nfume, vola vole;
spisse ce pènz’e nne mme par’avère
e cchjù cce pènz’e cchjù nge créd’angore.
Me vòt’addrèt’e nne mme raccapèzze,
m’aggir’e vvòt’e vvaje a ttendune;
u témbe chjòu’e sbatte na funèstre
e ddind’u còre sènde lamb’e ndrune.
Vurrìja sapé pecché te ne si jjute,
vurrìja sapé pecché tu m’ha lassate;
com’a na renenèlle si partute,
m’ha ditte: - Aspitte -. E angore nzì tturnate.
Pròfume, parrucchjer’e ssegarètte,
oje quanda sòlde ca m’ha scengelijate,
vestuta sèmbe come na subrètte,
tajèrre, tacch’a spill’ogne pettate.
Tu t’arrubbate tutt’a vita mìje,
tu m’ha sciuppat’u còr’e mm’ha ngannate;
m’ha ditte sèmb’a stéssa poesìje:
- Te vògghje bbèn’assaje -. E mm’ha jabbate.
Quannn’ir’angore quand’e nu pucine,
t’éje tenute sèmbe ndà vammasce;
t’éje trattate come na reggine,
cumbétte, caramèll’e cceculate.
Quanda jastéme da matin’a sére
e qquanda mmàudezjune t’abbusckate;
vérn’e stat’autunn’e pprimavère,
pe tté, jì nòtt’e jjorne sò dannate.
Po m’è mmenut’a sust’e ssò sbjate,
tutt’anfùuat’e ttutt’ambezzarrute;
oje quanda bbòtte ca t’avésse date
se jjì t’avéve ngrambe nu menute.
Éj’abbajat’a lun’u sol’e i stélle,
quanda quartére ch’éje reutate;
quann’éje parlate che na zengarèlle
z’ha misse i mane ngape scunzelate.
Ma ditte: - Bbèllu zìje, fatte capace,
ca quédde na cagnate cénd’e une;
com’a nu hjor’attir’a stune l’ape,
ze fà chjamà Bbèlènn’e ffà i bbettune -.
Tenève duje sòld’e ll’éje date
a qquédda zengarèlla bbruna bbrune;
ce l’éj’abbeneditt’e ssò scappate
ca rajje dind’u còr’e cchi larmjùne.
Me ne sò jjute dòppe pe ssù munne,
éje tuzzelat’a ttutte quand’i pòrte;
de stacche ce ne stanne nu zeffunne,
tutte ca còccia ssciaqqu’e a pigna rotte.
Mo stù bèll’òme, cott’e sfasulate,
va cu zappon’e na usazza ngolle;
ne nvà pe ffrégne vrétt’e scamusciate,
ma và pe llambasciun’e ppe ccepolle.
Peppino Mazziotti
